ಭಾವೈಕ್ಯ ಸಾರುತ್ತಿದ್ದ ಜನಪದ ಆಚರಣೆ & ಬದಲಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೊಹರಂ
FEATURE STORY

ಭಾವೈಕ್ಯ ಸಾರುತ್ತಿದ್ದ ಜನಪದ ಆಚರಣೆ & ಬದಲಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೊಹರಂ

ಮೊಹರಂ ಜನಪದ ಕಲೆಯಾಗಿ ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಸರಿದಿದ್ದು ಒಂದು ಕಡೆಗಿರಲಿ, ಆದರೆ ಹಿಂದೂ- ಮುಸ್ಲಿಂ ಭಾವೈಕ್ಯ ಬೆಸೆಯುವ ಆಚರಣೆಯೊಂದು ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಬಹುತೇಕ ಮರೆಯಾಗಿದೆ. 

ಇವತ್ತು ಮೊಹರಂ ಹಬ್ಬ. ಮುಸ್ಲಿಂರ ಪಾಲಿನ ಹೊಸ ವರ್ಷ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಚರಣೆ ಕೂಡ. ಆದರೆ, ಮೊಹರಂ ಎಂದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ...

ಮುಸ್ಲಿಂ ಹಾಗೂ ಹಿಂದೂಗಳ ನಡುವಿನ ಭಾವೈಕ್ಯ ತೋರುವ ಹಬ್ಬ ಎನಿಸಿರುವ ಮೊಹರಂ. ಅದರ ಆಚರಣೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನಪದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೆನಿಸಿರುವ ಮೊಹರಂ ಪರಂಪರೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುತೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಹರಂ ಜನಪದ ಪರಂಪರೆಯ ಕುರುಹುಗಳೂ ಈಗ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆ ಬಹುತೇಕ ತೆರೆಮರೆಗೆ ಸರಿದಿದೆ. ಮುಸ್ಲಿಂ ಹಾಗೂ ಹಿಂದೂಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಹರಂ ಕುಣಿತದ ಆಚರಣೆ ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುತೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಹಿಂದೂ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರಲ್ಲಿ ಕಂದರವನ್ನು ದೊಡ್ದದಾಗಿಸುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಟ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆ ಬಹುತೇಕ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ.

ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನಹಳ್ಳಿ ತಾತಯ್ಯ, ಕೋಲಾರದ ಬಾಬಯ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಸೂಫಿ ಸಂತರಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಹೊದಿಸುವ ಹಿಂದೂಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಶುಕ್ರವಾರದಂದು ಮಸೀದಿಗಳಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ, ಅಜ್ಮೀರ್‌ಗೆ ಮುಡಿಪು ಕಟ್ಟಿ ಹಣ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಿಂದೂಗಳೂ ಈಗ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದೂ ದೈವಗಳ ಜತೆಗೆ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಂತರನ್ನೂ ದೈವಗಳೆಂದೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಹಿಂದೂಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಈಗ ಕುಸಿದಿದೆ.

ಹಳೇ ಮೈಸೂರು ಭಾಗದ ಬಹುತೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಬಹುತೇಕ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಜತೆಗೆ ಹಿಂದೂಗಳೂ ಸೇರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಹರಂ ಕುಣಿತದ ಬಗ್ಗೆ ಈಗಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿಗೇ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲ. ಹಳೇ ಮೈಸೂರು ಭಾಗದಲ್ಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಹರಂ ಕುಣಿತ, ಕೊಂಡಕ್ಕೆ ಹಳ್ಳ ತೋಡುವುದು, ಕೊಂಡಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು, ಎಳ್ಳು ಹಾಕುವುದು, ಬಾಬಯ್ಯನಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಹೊದಿಸುವುದು – ಇಂಥ ಮುಂತಾದ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಈ ಭಾಗದ ಜನ ಈಗ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದೂಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಬಹುತೇಕ ದಕ್ಷಿಣದ ಮುಸ್ಲಿಮರೂ ಈಗ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆ ಕೈಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಮೊಹರಂ ಅನ್ನು ಬಾಬಯ್ಯನ ಹಬ್ಬ ಎಂದೇ ಕರೆಯುವ ರೂಢಿ ಹಳೇ ಮೈಸೂರು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಮೊಹರಂ ಕುಣಿತದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹಿಂದೂಗಳೆನ್ನದೆ ಊರವರೆಲ್ಲರೂ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೂಡಿಯೇ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದೂ ಮುಸ್ಲಿಂ ಎಂಬ ಅಂತರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ತುರುವೇಕೆರೆಯ ವೆಂಕಟೇಶ್‌.

“ಸುಮಾರು 40 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರಿದ್ದ ಬಹುತೇಕ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಹರಂ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಈಗ ಬಹುತೇಕ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರೂ ಕೂಡಾ ಮೊಹರಂ ಕುಣಿತ ಹಾಗೂ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಕೈ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುತೇಕರು ಮಸೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಮಾಜ್‌ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮೊಹರಂ ಅನ್ನು ವಿಶೇಷ ಹಬ್ಬ ಎಂದು ಆಚರಣೆ ಮಾಡುವ ರೂಢಿ ಈಗಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು.

ಮೊಹರಂ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹಿಂದೂಗಳು ಸೂಫಿ ಸಂತರನ್ನು ನಂಬುವ ಹಾಗೂ ಅವರಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ರೂಢಿಯೂ ಈಗ ಬಹುತೇಕ ತಪ್ಪಿಹೋಗಿದೆ. ಹರಕೆಯಾಗಿ ಮಸೀದಿಗಳಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಕೊಡುವ ಹಾಗೂ ರಂಜಾನ್‌ ಉಪವಾಸದ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮಸೀದಿಗೆ ಹಣ್ಣು, ಎಳನೀರು ಕಳಿಸುವ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೂ ಬಹುತೇಕ ಹಿಂದೂಗಳು ಈಗ ಕೈಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಹಬ್ಬವಿರಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಿಂದೂ- ಮುಸ್ಲಿಂ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಈಗ ಕಾಣುವುದು ಅಪರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪ.

“ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಕೆಡವುವವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಮತ್ತು ಹಿಂದೂಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಧರ್ಮ ಎಂಬುದು ಈಗಿನಷ್ಟು ಕಂದರ ತೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುತೇಕ ಹಳ್ಳಿಗರಿಗೆ ಧರ್ಮ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂದೇ ಆಗ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜಾತಿಗಳ ಜನರ ಆಚಾರಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಇರುವಂತೆ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಆಚಾರಗಳೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು, ಬಿಟ್ಟರೆ ಧರ್ಮ ಎಂಬ ಕಂದರ ಆಗ ಇಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು, ಅವರ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೆರೆತು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ, ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ಬೇರೆಯಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಬೇಸರಿಸುತ್ತಾರೆ ಅವರು.

ಹಿಂದೆ ಬಹುತೇಕ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆ
ಹಿಂದೆ ಬಹುತೇಕ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆ

ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಕಾಣುವ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಿದ್ದೇ ಕಡಿಮೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸೂಫಿ ಪರಂಪರೆ ಹಬ್ಬಿದ್ದು ಕೂಡಾ ಕಡಿಮೆ. ಹಳೇ ಮೈಸೂರು ಭಾಗದ ಹಲವು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯೇ ವಿರಳ. ಹೀಗಾಗಿ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಈಗ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಸಂಶೋಧಕರು.

“ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸೂಫಿ ಪರಂಪರೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ತುಮಕೂರು, ಕೋಲಾರ, ಬೆಂಗಳೂರು, ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮೊಹರಂ ಕುಣಿತ ಜನಪದ ಕಲೆಯಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳೆದ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿಲ್ಲ. ಮೊಹರಂ ಕುಣಿತ ಇದ್ದರೂ ಮೊಹರಂ ಹಾಡುಗಳ ಪರಂಪರೆ ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದಕ್ಷಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವರು, ಹೀಗಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ವಲಸೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಜನಪದ ಆಚರಣೆಗಳು ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಸರಿದಿವೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಹಿರಿಯ ಸಂಶೋಧಕ ಡಾ. ರಹಮತ್‌ ತರೀಕೆರೆ.

ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ. ಆದಿಲ್‌ ಶಾಹಿ, ಬಹುಮನಿಗಳ ಆಡಳಿತ, ಕೃಷಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸೂಫಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಜನಪದ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಇದು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಸುಮಾರು 600 ಜನ ಮೊಹರಂ ಕವಿಗಳನ್ನು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿ ನೋಡಬಹುದು. ಹಲವಾರು ಹಾಡುಗಳ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರಿದ್ದಾರೆ. ತತ್ವಪದಕಾರರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಜನ ಮುಸ್ಲಿಮರಿದ್ದಾರೆ. ಕೃಷ್ಣಪಾರಿಜಾತದ ಹಲವು ನಟರು ಮುಸ್ಲಿಮರು. ಆದರೆ, ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಮೊಹರಂ ಹಾಡುಗಳ ಪರಂಪರೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಕಲಾ ಪರಂಪರೆಯ ಕುಣಿತ, ಹುಲಿವೇಷ, ಕೋಡಂಗಿವೇಷವಷ್ಟೇ ಇತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆಗೆ ಬೇರೂರಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

“ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಟ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ. ತಬ್ಲಿಕ್ ಜಮಾತ್‌ನವರು ಮೊಹರಂ ದುಃಖಾಚರಣೆ, ಅದನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮುಸ್ಲಿಮರ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹಿಂದೂಗಳೇಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಹಿಂದುತ್ವ ಕೂಡಾ ಬಿತ್ತಿದ ಹಾಗಿದೆ. ಎರಡೂ ಧರ್ಮಗಳ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳು ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಅನಾಥ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ. ಆದರೆ, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇದು ಅಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಹೊತ್ತಿಗೂ ಮೊಹರಂ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು.

ಮೊಹರಂ ಜನಪದ ಕಲೆಯಾಗಿ ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಸಂದಿದ್ದು ಒಂದು ಕಡೆಗಿರಲಿ, ಆದರೆ ಹಿಂದೂ- ಮುಸ್ಲಿಂ ಭಾವೈಕ್ಯ ಬೆಸೆಯುವ ಆಚರಣೆಯೊಂದು ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದಂತೂ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ. ಹಳ್ಳಿಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಸರಿ ಬಾವುಟಗಳು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿರುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಕುಟುಂಬಗಳು ಹಳ್ಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಪಟ್ಟಣ ಸೇರುತ್ತಿರುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ- ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಮೊಹರಂ ಆಚರಣೆ ಮರೆಯಾಗಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ದುರಂತ.

ನೋವಿನ ಪಾಲಿಗಾಗಿ ದೇಹ ದಂಡನೆ

ಇಮಾಮ್‌ ಹುಸೇನ್‌ ಮತ್ತು ಅವರ 72 ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಹಾಗೂ ಯಾಜೀದ್‌ ಮತ್ತು ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ನಡುವೆ ಕರ್ಬಲಾ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಇಮಾಲ್‌ ಹುಸೇನ್‌ ಮತ್ತು ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ತುಂಬಾ ಹಿಂಸೆಪಟ್ಟು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಶಿಯಾ ಮುಸ್ಲಿಮರಲ್ಲಿದೆ. ಅವರ ನೋವಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಶಿಯಾ ಪಂಗಡದ ಮುಸ್ಲಿಮರು ತಮ್ಮ ದೇಹ ದಂಡನೆ ಮಾಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ದಂಡನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಇಮಾಮ್‌ ಹುಸೇನ್‌ ಮತ್ತು ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಸಾವಿನ ನೋವನ್ನು ತಾವೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ನಂಬಿಕೆ ಶಿಯಾಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಮೊಹರಂ ಮೆರವಣಿಗೆ ವೇಳೆ ಎದೆ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಹಾಗೂ ಬ್ಲೇಡ್‌ಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ದೇಹ ದಂಡನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಚರಣೆ ಹಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಮೊಹರಂ ಮುಸ್ಲಿಂ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್‌ನ ಮೊದಲ ದಿನವೂ ಹೌದು.