samachara
www.samachara.com
3,12,86,25,00,00,00,000: ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಮ್ಮಿಂದ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದ ಹಣ ಇಷ್ಟು!
COVER STORY

3,12,86,25,00,00,00,000: ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಮ್ಮಿಂದ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದ ಹಣ ಇಷ್ಟು!

ಈ ಮೊತ್ತ ಇಂದಿನ ಬ್ರಿಟನ್‌ ಬಜೆಟ್‌ನ 17 ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕವಾಗಿದ್ದರೆ, ಭಾರತ ಬಜೆಟ್‌ಗಿಂತ 136 ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕವಾಗಿದೆ.  

-ಡಾ. ಜೇಸನ್ ಹಿಕಲ್

ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬ್ರಿಟನ್‌ನಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯ ಕಥೆಯೊಂದು ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದೆ. ‘ಭಾರತದಿಂದ ಬ್ರಿಟನ್‌ಗೆ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಲಾಭವೇನೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಬ್ರಿಟನ್‌ ದೇಶದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಬಹಳ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಿತು…’ ಹೀಗೆ ಕಥೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್‌ನ ದಾನ, ದಯೆ ಎಂಬಂತೆ ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಅಪ್ಪಟ ಸುಳ್ಳು ಎಂಬುದಾಗಿ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞೆ ಉತ್ಸಾ ಪಟ್ನಾಯಕ್‌ ಸಂಶೋಧನೆ ಬಯಲು ಮಾಡಿದೆ. ‘ಕೊಲಂಬಿಯಾ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿ ಪ್ರೆಸ್‌’ ಪ್ರಕಟ ಮಾಡಿರುವ ಈ ಸಂಶೋಧನಾ ಪುಸ್ತಕ ಬ್ರಿಟನ್‌ನ ಪೊಳ್ಳು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಛಿದ್ರಗೊಳಿಸಿದೆ. ಎರಡು ಶತಮಾನಗಳ ತೆರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರವಾದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿರುವ ಪಟ್ನಾಯಕ್‌ ಬ್ರಿಟನ್‌ 1938ರವರೆಗೆ ಭಾರತದಿಂದ 45 ಟ್ರಿಲಿಯನ್‌ ಡಾಲರ್‌ (ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ 3,12,86,25,00,00,00,000) ಹಣವನ್ನು ಸೂರೆ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಮೊತ್ತ ಇಂದಿನ ಬ್ರಿಟನ್‌ ಬಜೆಟ್‌ನ 17 ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕವಾಗಿದ್ದರೆ, ಭಾರತ ಬಜೆಟ್‌ಗಿಂತ 136 ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕವಾಗಿದೆ.

ಉತ್ಸಾ ಪಟ್ನಾಯಕ್‌.
ಉತ್ಸಾ ಪಟ್ನಾಯಕ್‌.
/ಲೈವ್‌ಮಿಂಟ್‌

ಈ ಮೊತ್ತ ಬಂದಿದ್ದು ಹೇಗೆ?

ವ್ಯಾಪಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮೂಲಕ ಈ ಹಣವನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್‌ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿತ್ತು. ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಅವಧಿಗೂ ಮೊದಲು ಬ್ರಿಟನ್‌ನವರು ಭಾರತದಿಂದ ಬಟ್ಟೆ, ಅಕ್ಕಿ ಮೊದಲಾದುವುಗಳನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಬಹುಶಃ ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳಿಗೆ ನೀಡುವಂತೆ ಬೆಳ್ಳಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ 1765ರ ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆಯಾಯಿತು. ಉಪಖಂಡದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭುತ್ವ ಸಾಧಿಸಿ, ಭಾರತದ ವ್ಯಾಪಾರದ ಮೇಲೆ ಬ್ರಿಟೀಷರು ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯ ಹಿಡಿತ ಪಡೆದುಕೊಂಡರು.

ಇದೆಲ್ಲಾ ನಡೆದಿದ್ದು ಹೀಗೆ:
ಪ್ರಭುತ್ವ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದ ಬಳಿಕ ಈಸ್ಟ್‌ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಮುಂದಾಯಿತು. ಮತ್ತು ಜಾಣತನದಿಂದ ಈ ಆದಾಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಲನ್ನು (ಮೂರರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಲು) ಭಾರತದಿಂದ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಖರೀದಿಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದರು. ಸರಳ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಕಿಸೆಯಿಂದ ಭಾರತದ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಖರೀದಿಗೆ ಹಣ ನೀಡಬೇಕಾದವರು, ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರಿಂದ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅದೇ ದುಡ್ಡಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ತಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣವೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು.

ಇದೊಂದು ಹಗರಣವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದೊಡ್ಡಮಟ್ಟದ ಕಳ್ಳತನವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ತೆರಿಗೆ ಹಾಕುವವನೇ ಒಬ್ಬನಾಗಿದ್ದ. ಸರಕುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವವನೇ ಬೇರೊಬ್ಬನಾಗಿದ್ದ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಇಬ್ಬರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇದರ ವಾಸನೆ ಭಾರತೀಯರ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿದೇ ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿದ ಸರಕುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟನ್ನು ಬೇರೆ ಕಡೆಗೆ ಮರು ರಫ್ತು ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಈ ಮರು ರಫ್ತುವಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು, ಬ್ರಿಟನ್‌ ತನಗೆ ಯುರೋಪ್‌ನಿಂದ ಖರೀದಿಸಲಿದ್ದ ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಯುರೋಪ್‌ನಿಂದ ಕೈಗಾರಿಕೀಕರಣಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಕಬ್ಬಿಣ, ಟಾರ್‌, ಮರ ಮೊದಲಾದುವುಗಳು ಭಾರತದ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಮೌಲ್ಯದ ಮೇಲೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬ್ರಿಟನ್‌ಗೆ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಈ ಕೈಗಾರಿಕೀಕರಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಕಳ್ಳತನದ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿತ್ತು.

ಭಾರತದಿಂದ ಕದ್ದು ತಂದ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್‌ ಕೊಂಡ ಬೆಲೆಯಲ್ಲೇನು ಯುರೋಪ್‌ಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ತೀರಾ ಹೆಚ್ಚಿನ ದರಕ್ಕೆ ಮಾರಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಲಾಭ ಗಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

3,12,86,25,00,00,00,000: ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಮ್ಮಿಂದ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದ ಹಣ ಇಷ್ಟು!
/pinimg

ಮುಂದೆ 1858ರಲ್ಲಿ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಕೊನೆಗೊಂಡು, ಬ್ರಿಟಿಷರೇ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ನೇರ ಅಧಿಪತ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ‘ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ ರಾಜ್‌’ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಈ ‘ತೆರಿಗೆ ಮತ್ತು ಖರೀದಿ’ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಒಂದು ಟ್ವಿಸ್ಟ್‌ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಈಸ್ಟ್‌ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯ ಕೊನೆಗೊಂಡ ಬಳಿಕ ಭಾರತದ ಉತ್ಪಾದಕರಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಿಗೆ ರಫ್ತು ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಈ ರಪ್ತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಹಣವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಜಮೆಯಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿತು ಬ್ರಿಟನ್‌.

ಅದು ಹೇಗೆ?
ಭಾರತದಿಂದ ಯಾರೇ ಯಾವುದೇ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿ ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದರೂ ವಿಶೇಷ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ ಬಿಲ್‌ಗಳ ಮುಖಾಂತರ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ ಬಿಲ್‌ ಎಂಬ ಕಾಗದದ ನಗದನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್‌ ರಾಜಮನೆತನ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನ ಅಥವಾ ಬೆಳ್ಳಿ ನೀಡಿ ಈ ಬಿಲ್‌ಗಳನ್ನುಲಂಡನ್‌ನಿಂದ ಖರೀದಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಚಿನ್ನ ನೀಡಿ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಪಾವತಿ ಮಾಡಿ ಈ ಬಿಲ್‌ಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಆ ಬಿಲ್‌ಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಇಲ್ಲಿನ ಉತ್ಪಾದಕರಿಂದ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಈ ಬಿಲ್‌ಗಳನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಾರಾಟಗಾರರು ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗೆ ವಾಪಸ್‌ ನೀಡಿ, ಸ್ಥಳೀಯ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಹಣ ಪಡೆಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ತೆರಿಗೆ ಆದಾಯದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಪಾಲನ್ನು ಎತ್ತಿ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಈ ಹಣ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂದರೆ ಜನರ ಹಣದಲ್ಲೇ ಜನರ ವಸ್ತುವನ್ನು ಖರೀದಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ತಲುಪಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳಿ ನೇರವಾಗಿ ಲಂಡನ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಜಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಭ್ರಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದಾಗಿ ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಭಾರತೀಯರು ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಿದರೂ ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆದಾಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಖರ್ಚು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಣ ನಿಜವಾದ ಆದಾಯ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನೆಲೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಈ ಆದಾಯ ಮೀರಿದ ಖರ್ಚನ್ನು, ಭಾರತೀಯರು ಬ್ರಿಟೀಷರಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಸಾಲ ಎಂದೂ ಬಿಂಬಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಬ್ರಿಟನ್ ಭಾರತೀಯ ಉತ್ಪಾದಕರಿಗೆ ಸೇರಬೇಕಾದ ಅಗಾಧ ಪ್ರಮಾಣದ ಆದಾಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಂಧಿಸಿತ್ತು. ಭಾರತ ಬ್ರಿಟನ್‌ ಪಾಲಿಗೆ ಚಿನ್ನದ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡುವ ಕೋಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ, ತಾವು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಬ್ರಿಟೀಷರಿಂದ ಹಣವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಆದಾಯಕ್ಕಿಂತ ಮೀರಿದ ಖರ್ಚು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಡೀ ಭಾರತೀಯ ಜನ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಅಧಿಪತಿಗಳ ಸಾಲಕ್ಕೆ ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಬ್ರಿಟನ್‌ ತನ್ನ ಆಡಳಿತ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿತು.

3,12,86,25,00,00,00,000: ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಮ್ಮಿಂದ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದ ಹಣ ಇಷ್ಟು!
/creovivo

ಬ್ರಿಟನ್‌ ಈ  ಮೋಸದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯದ ಹಿಂಸೆಯ ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಇಂಧನವಾಗಿ ಬಳಸಿತು. ಇದರ ಸಹಾಯದಿಂದಲೇ 1840ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ನಡೆಸಿತು. 1857 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ ದಂಗೆಯನ್ನೂ ನಿಗ್ರಹಿಸಿತು. ಭಾರತೀಯ ತೆರಿಗೆದಾರರಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಹಣವನ್ನು ಯುದ್ಧದ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಲಾಯಿತು.

“ಪ್ರತಿ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಗಡಿಯ ಹೊರಗೆ ಬ್ರಿಟನ್‌ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಯುದ್ಧಗಳ ವೆಚ್ಚವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಥವಾ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಭಾರತೀಯರ ಆದಾಯದಿಂದ ವಸೂಲಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು,” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಪಟ್ನಾಯಕ್‌. ಇದಿಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಬ್ರಿಟನ್‌ ತನ್ನ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಯುರೋಪ್‌, ಕೆನಡಾ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಮೊದಲಾದೆಡೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಭಾರತದ ಹಣವನ್ನು ನೀರಿನಂತೆ ಬಳಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಬ್ರಿಟನ್‌ನ ಕೈಗಾರಿಕೀಕರಣ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಳಿಗೂ ಭಾರತೀಯರಿಂದ ಪಡೆದ ಹಣವೇ ಮೂಲವಾಗಿತ್ತು.

ಬ್ರಿಟಿಷರು ಭಾರತದಲ್ಲಿ 1765ರಿಂದ 1938ರವರೆಗೆ ಇದ್ದ ಅವಧಿಯನ್ನು ಪಟ್ನಾಯಕ್‌ ನಾಲ್ಕು ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಅವತ್ತಿನಿಂದ ಇವತ್ತಿನವರಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಶೇಕಡಾ 5ರಂತೆ ಬಡ್ಡಿ ಸೇರಿಸಿ ಒಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಪ್ರಕಾರ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬ್ರಿಟನ್‌ ಭಾರತದಿಂದ ಪಡೆದ ಹಣ 44.6 ಟ್ರಿಲಿಯನ್‌ ಡಾಲರ್‌. ರೂಪಾಯಿ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ 3,128 ಟ್ರಿಲಿಯನ್‌ ರೂಪಾಯಿ. ಇದು ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಷ್ಟೇ. ತಮ್ಮ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಹೇರಿದ ಸಾಲ,  ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ವಸೂಲಿ ಮಾಡಿದ ಹಣವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇದು ಒಳಗೊಂಡಿಲ್ಲ  ಎಂದಿದ್ದಾರೆ ಪಟ್ನಾಯಕ್.

ಈ ಲೆಕ್ಕ ಕಣ್ಣೀರು ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿ ಹೊರ ಹೋದ ಹಣದ ನಿಜವಾದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಜಪಾನ್‌ನಂತೆ ಭಾರತವೂ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ತೆರಿಗೆ ಆದಾಯವನ್ನು, ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯ ಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮೇಲೆ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ದೇಶದ ಇತಿಹಾಸ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಾರತ ಇಂದು ಆರ್ಥಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ಬಡತನ ಮತ್ತು ನೋವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದಾಗಿತ್ತು.

3,12,86,25,00,00,00,000: ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಮ್ಮಿಂದ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದ ಹಣ ಇಷ್ಟು!
/Wikimedia Commons

ಉತ್ಸಾ ಪಟ್ನಾಯಕ್‌ ಅವರ ಈ ಸಂಶೋಧನೆ ಬ್ರಿಟನ್‌ನಲ್ಲಿರುವ, ಕೆಲವು ಶಕ್ತಿಯುತ ಧ್ವನಿಗಳಿಂದ ಉತ್ತೇಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನವಿರಾದ ನಿರೂಪಣೆಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಇತಿಹಾಸಕಾರ ನಿಯಾಲ್ ಫರ್ಗ್ಯೂಸನ್ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಳ್ವಿಕೆಯು ಭಾರತವನ್ನು “ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ” ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಡೇವಿಡ್ ಕ್ಯಾಮರೂನ್‌, “ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಳ್ವಿಕೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ನಿವ್ವಳ ಲಾಭ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದೆ” ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದರು.

ಬ್ರಿಟಿಷರ ಈ ನಿರೂಪಣೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ‘2014 ಯುಗೋವ್ ಪೋಲ್’ ಪ್ರಕಾರ, ಬ್ರಿಟನ್‌ನ ಶೇ. 50ರಷ್ಟು ಜನರು ವಸಾಹತುಶಾಹಿಗಳಿಂದ ವಸಾಹತುಗಳಾಗಿದ್ದ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ 200 ವರ್ಷಗಳ ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ ತಲಾ ಆದಾಯದಲ್ಲಿ ಕಡೆಗಣಿಸಬಹುದಾದಷ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಏರಿಕೆಯಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೆ. ಬದಲಿಗೆ 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಅರ್ಧ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಪ್ರವೇಶದಿಂದಾಗಿ ಭಾರತೀಯರ ಆದಾಯ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಕುಸಿತವಾಗಿದೆ. 1870ರಿಂದ 1920ರವರೆಗೆ ಭಾರತೀಯರ ಸರಾಸರಿ ಜೀವಿತಾವಧಿ ಐದನೇ ಒಂದಂಶ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ನೀತಿ-ಪ್ರೇರಿತ ಬರಗಾಲದಿಂದಾಗಿ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಲಾಗದಷ್ಟು ಹಾನಿ ನಡೆದಿದೆ.

ಬ್ರಿಟನ್‌ ಭಾರತವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಪಟ್ನಾಯಕ್‌ ಅಧ್ಯಯನದಂತೆ ಭಾರತದಿಂದ ಬ್ರಿಟನ್‌ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಿಟನ್‌ನಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಏನು ಬೇಕು? ಕ್ಷಮೆ? ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ. ಪರಿಹಾರಗಳು? ಪ್ರಾಯಶಃ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪಟ್ನಾಯಕ್ ಹೇಳುವಷ್ಟು ಮೊತ್ತವನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸಲು ಬ್ರಿಟನ್‌ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಇಲ್ಲದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ನೀಡಬಹುದು.

ಇದರಾಚೆಗೆ ಜನರ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಬ್ರಿಟನ್‌ ಅಧಿಪತ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಲೂಟಿ ಮಾಡಲು ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ಅಧ್ಯಯನದ ನಂತರ ಶಾಲಾ ಪಠ್ಯಗಳಲ್ಲಿರುವ ‘ಬ್ರಿಟನ್‌ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಿಂದಾಗಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಉಗಿ ಎಂಜಿನ್ ಬಂತು, ಬಲಿಷ್ಠ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು’ ಎಂಬ ಕಥೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಬದಲಿಸಬಹುದು. ಬ್ರಿಟನ್‌ ಇತರ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಲೂಟಿ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

( ಡಾ. ಜೇಸನ್ ಹಿಕಲ್ ಲಂಡನ್‌ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ, ರಾಯಲ್‌ ಸೊಸೈಟಿ ಆಫ್‌ ಆರ್ಟ್ಸ್‌ನಿಂದ ಫೆಲೋಶಿಪ್‌ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಉತ್ಸಾ ಪಟ್ನಾಯಕ್‌ ಜೆಎನ್‌ಯುನ ಸ್ಕೂಲ್‌ ಆಫ್‌ ಸೋಷಿಯಲ್‌ ಸೈನ್ಸ್‌ನ ಆರ್ಥಿಕ ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಯೋಜನಾ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ 37ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿದ್ದು 2010ರಲ್ಲಿ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಖ್ಯಾತ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಪ್ರಭಾತ್‌ ಪಟ್ನಾಯಕ್‌ ಪತ್ನಿಯೂ ಹೌದು.)

ಕೃಪೆ: ಅಲ್‌ಜಝೀರಾ