samachara
www.samachara.com
ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ: ತಿಂಡಿ, ಊಟದ ಕತೆ ಹಾಗಿರಲಿ; ನಿರ್ಣಯಗಳೇನಾಗುತ್ತಿವೆ ನೀವೇ ನೋಡಿ!
COVER STORY

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ: ತಿಂಡಿ, ಊಟದ ಕತೆ ಹಾಗಿರಲಿ; ನಿರ್ಣಯಗಳೇನಾಗುತ್ತಿವೆ ನೀವೇ ನೋಡಿ!

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅದ್ಧೂರಿತನವನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನದ ವಿಚಾರವನ್ನೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

“ಕನ್ನಡ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರವು ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿರುವ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಸಬಲೀಕರಣ ವರದಿ, ಸರೋಜಿನಿ ಮಹಿಷಿ ಸಮಿತಿಯ ಪರಿಷ್ಕೃತ ವರದಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಬಳಕೆ ವರದಿಗಳನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು…”

ಇದು ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ 83ನೇ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಕೊನೆಯ ದಿನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಹಾಗೂ ಮಹತ್ವದ ನಿರ್ಣಯ. ಈ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಮಂಡಿಸಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದಿದೆ. 84ನೇ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನವೂ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ, ಕಳೆದ ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಿರ್ಣಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದ ಈ ಮೂರು ಪ್ರಮುಖ ವರದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ಇನ್ನೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ವರದಿಯನ್ನೂ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತರುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಲ್ಲ.

ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಸರಕಾರ ಏನೇನು ಮಾಡಬೇಕು, ಕನ್ನಡಿಗರ ಉದ್ಯೋಗದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸರಕಾರ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕ್ರಮಗಳೇನು, ಆನ್‌ಲೈನ್‌ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ್ದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಈ ವರದಿಗಳು ಪ್ರಮುಖವಾದ ಶಿಫಾರಸನ್ನು ಸರಕಾರದ ಮುಂದಿಟ್ಟಿವೆ. ರಾಜ್ಯದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ ಹಾಗೂ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಬಳಕೆಯ ಕುರಿತ ಮಹತ್ವದ ವರದಿಗಳಿವು.

ಕನ್ನಡ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ 2017ರಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿರುವ ಈ ವರದಿಗಳನ್ನು ಸರಕಾರ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತರಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಶಿಫಾರಸುಗಳನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತನ್ನಿ ಎಂದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸರಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿವೆ! ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ವರ್ಷವಾದರೂ ಸರಕಾರ ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಬಗ್ಗೆನೂ ಗಂಭೀರವಾದಂತಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ ಸಲ್ಲಿಸಿರುವ ವರದಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್‌ ಮಾಡಿ

ಇದು ಶತಮಾನದ ಸಮಸ್ಯೆ:

ಕಳೆದ ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಿರ್ಣಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ನಡೆಯುವ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಕೊನೆಯ ದಿನದ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನೂ ಸರಕಾರ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ನಾಡು ನುಡಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸರಕಾರದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ 1915ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಅಖಿಲ ಭಾರತಮಟ್ಟದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಆರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಕರ್ನಾಟಕ ಏಕೀಕರಣದ ಬಳಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಸಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಮತ್ತು ಸರಕಾರ ಎರಡೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಸರಕಾರದ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಪೈಕಿ ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಮಹತ್ವದ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನಾದರೂ ಸರಕಾರಗಳು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಉಳಿಸಿ, ಕನ್ನಡ ಉಳಿಸಿ, ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿ ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಸರಕಾರದ ಬಳಿ ಗೋಗರೆಯಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಹಾಗೂ ನುಡಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹಬ್ಬವಾಗಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ನೋಡುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಅಕ್ಷರಶಃ ಅಕ್ಷರ ಜಾತ್ರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಭಾಷೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ, ಸಮಕಾಲೀನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ವರ್ತಮಾನದ ತಲ್ಲಣಗಳ ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆ ಒಂದು ಕಡೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಪುಸ್ತಕಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಭ್ರಮ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಗಗಳ ಓದುಗರು, ಬರಹಗಾರರು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ ಸಂಭ್ರಮವೂ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆಗಿರುತ್ತದೆ. ಜಾತ್ರೆಯ ಗದ್ದಲವೂ, ಅದರ ಸಂಭ್ರಮವೂ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ನಡೆಯುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಣಯಗಳೂ ಈ ಸಂಭ್ರಮದ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಿರ್ಣಯಗಳು ಈಗ ಕೇವಲ ಸಾಹಿತ್ಯಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗರ ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ, ನುಡಿ ಸಂಕರದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಈ ನಿರ್ಣಯಗಳು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸರಕಾರಗಳು ಗಮನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡಿ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಕೋಟಿಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯಿತು ಎಂದು ಸರಕಾರ ಭಾವಿಸಿರುವುದೇ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ: ತಿಂಡಿ, ಊಟದ ಕತೆ ಹಾಗಿರಲಿ; ನಿರ್ಣಯಗಳೇನಾಗುತ್ತಿವೆ ನೀವೇ ನೋಡಿ!

ಪರಿಷತ್ತಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ:

ಆಯಾ ವರ್ಷದ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳ ಪ್ರಮುಖ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನಾದರೂ ಜಾರಿಗೆ ತರುವಂತೆ ಸರಕಾರದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ತರುವ ಮುಖ್ಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇರುವುದು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ. ಸರಕಾರ ನೀಡುವ ಜನರ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಲ್ಲಿ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆಸಿ ಅದ್ಧೂರಿ ಸಮ್ಮೇಳನ ಮಾಡಿದೆವೆಂದು ಬೀಗುವ ಬದಲು ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವವರು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ನಿರ್ಣಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸರಕಾರದ ಹಂತದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ಕೆಲವನ್ನು ಪರಿಷತ್ತಿನ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಗುಮಾಸ್ತರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ. ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಹಾಗೂ ಪ್ರಮುಖ ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು. ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷಗಿರಿಗೇರುವುದನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವರು ಸರಕಾರದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ನಿರ್ಣಯಗಳ ಜಾರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕಾಗಿ ಸರಕಾರದ ಬಳಿ ಅನುದಾನ ಕೇಳುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕಾಗಿ ಒತ್ತಾಯಿಸುವ ಹಕ್ಕೂ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಗುಟ್ಟಾಗಿಟ್ಟು ಸಮ್ಮೇಳನದ ಕೊನೆಯ ದಿನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಯ ಅಂಗೀಕರಿಸುವ ಬದಲು ಆಯಾ ವರ್ಷ ನಾಡಿನ ಯಾವೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯಗಳು ನಿರ್ಣಯದಲ್ಲಿ ಸೇರಬೇಕು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ನಾಡಿನ ಜನರಿಂದ ಸಲಹೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಕೇಳಬೇಕು. ನಾಡಿನ ಜನರಿಂದ, ಸಾಹಿತಿಗಳಿಂದ ಬಂದ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಜತೆಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ ಪ್ರಮುಖವಾದ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಪರಿಷತ್ತು ಮೊದಲೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳನ್ನು ಜಾತ್ರೆಗಳ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿರುವುದು ದುರಂತ. ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಜಾರಿಗೆ ಬದ್ಧತೆ ತೋರದ ಸರಕಾರ ಹಾಗೂ ಸರಕಾರದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ತರದ ಪರಿಷತ್ತು ಎರಡೂ ನಾಡು - ನುಡಿಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ಗದ್ದಲದ ಜಾತ್ರೆಯಾಗಿ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆತ್ಮದ್ರೋಹದ ನಡೆ.
- ಮಂಜುನಾಥ ಎಂ. ಆನೇಕಲ್‌, ಉಪನ್ಯಾಸಕರು, ಬದುಕು ಕಮ್ಯುನಿಟಿ ಕಾಲೇಜು (ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಭಾಷಣಗಳ ಮೇಲೆ ಪಿಎಚ್‌.ಡಿ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ)

ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎದುರೇ ನಿರ್ಣಯ ಮಂಡನೆ:

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಕೊನೆಯ ದಿನ, ಕೊನೆಯ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುವುದು ಈವರೆಗೂ ನಡೆದುಬಂದಿರುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ. ಆದರೆ, ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಮುರಿದು ಉದ್ಘಾಟನೆಯ ಮೊದಲ ದಿನವೇ, ಉದ್ಘಾಟನಾ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಎದುರು ಪ್ರಮುಖ ಹಕ್ಕೊತ್ತಾಯಗಳ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುವುದು ಒಳಿತು. ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಭಾಷಣದ ನಂತರ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೇ ಈ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಸಿ, ನಿರ್ಣಯ ಪತ್ರವನ್ನು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳ ನಿರ್ಣಯಗಳು ಹಾಗೂ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಭಾಷಣಗಳ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಸರಕಾರಗಳು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಯೇ ಈ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಬೇಕು. ಮಂಡಿಸಬೇಕಿರುವ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಜತೆಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ, ಉದ್ಘಾಟನಾ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ತರುವುದು ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗವಾಗಬಲ್ಲದು.

ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಉದ್ಘಾಟನಾ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟಗಟ್ಟಲೆ ಭಾಷಣವನ್ನು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಓದುವ ಬದಲು ತಮ್ಮ ಆಶಯಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಭಾಷಣದ ಪೂರ್ಣ ಪಠ್ಯವನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಪುಸ್ತಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಿ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲೇ ಹಂಚುವುದರಿಂದ ಹಾಗೂ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಹಾಕುವುದರಿಂದ ಪೂರ್ತಿ ಭಾಷಣ ಬೇಕೆನ್ನುವವರು ಅದನ್ನು ಓದಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆ.

ನಿರ್ಣಯಗಳ ಮಂಡನೆಯ ಬಳಿಕ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಂದ ಆ ನಿರ್ಣಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೇಳಬೇಕು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಪರಿಷತ್ತು ಹಾಗೂ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಮುಜುಗರ ಪಡುವ ಅಗತ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಮುಂದಿನ ಸಮ್ಮೇಳನದವರೆಗೆ ಅಂದರೆ ಮುಂದಿನ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರದ ಪ್ರಮುಖರ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಶ್ರಮಿಸಬೇಕು. ಆಡಳಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಜಾರಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಗಮನಕ್ಕೂ ತರುವ ಕೆಲಸ ಪರಿಷತ್ತಿನಿಂದ ಆಗಬೇಕು.

ಹತ್ತಾರು ನಿರ್ಣಯಗಳ ಬದಲು ನಾಡು ನುಡಿ, ನಾಡಿನ ಜನಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಕೆಲವೇ ಪ್ರಮುಖ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಿ ಒಂದು ವರ್ಷದೊಳಗೇ ಆ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಸರಕಾರದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ತರಬೇಕು. ಪ್ರಮುಖ ಸಾಹಿತಿಗಳ ನಿಯೋಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಸಚಿವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಸರಕಾರದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹಾಕಬೇಕು.

ಸಾಹಿತಿಗಳ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ:

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಇಂದು ಕೇವಲ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಮ್ಮೇಳನವಾಗಿಲ್ಲ. ಅದು ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಸಮಕಾಲೀನ ತವಕ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವ ವೇದಿಕೆಯೂ ಆಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಾಹಿತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕಥೆ, ಕವನ, ಕಾದಂಬರಿ, ನಾಟಕ, ಸಂಶೋಧನೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ ನಾಡು ನುಡಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಹೊಸ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನೂ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಉಳಿವಿನ ಮಾತನಾಡುವ ಸಾಹಿತಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಗಂಭೀರವಾಗಬೇಕು.

ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಾಗ್ವಾದಗಳು ಏನೇ ಇದ್ದರೂ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೂ ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಸರಕಾರದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಲು ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಒಂದಾಗಬೇಕು. ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ನಿಯೋಗ ಒತ್ತಡ ತಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಆ ಕೆಲಸ ಬಂಡಿ ಉರುಳಿಸುವ ಕಡೆಗೆ ಸರಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಚುರುಕಾಗಬಹುದು.

ಸಮ್ಮೇಳನದ ಪ್ರಮುಖ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು, ಸಾಹಿತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾಹಿತಿಗಳಲ್ಲದವರೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸರಕಾರದ ನಡೆಯನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ನಿರ್ಣಯಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕೇವಲ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವವರು ಹಾಗೂ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆಚೆಗಿರುವ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೂ ರಾಜಕೀಯ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಬೇಕು.