ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯ; ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳ ನೆರಳಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವದ ಸತ್ಯ!
COVER STORY

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯ; ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳ ನೆರಳಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವದ ಸತ್ಯ!

2011ರಲ್ಲಿ ಥಾಮ್ಸನ್‌ ರಾಯಿಟರ್ಸ್ ನಡೆಸಿದ ಸಮೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ 4ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿತ್ತು. ಈ ಬಾರಿ 1ನೇ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಭಾರತ ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಕಳೆದ ಮಂಗಳವಾರ ಥಾಮ್ಸನ್ ರಾಯಿಟರ್ಸ್ ಫೌಂಡೇಷನ್‌ ಸಂಸ್ಥೆ ಆಂತಕಕಾರಿ ಮಾಹಿತಿಯೊಂದನ್ನು ಹೊರಗೆಡವಿತು. ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಹಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಭಾರತ ಮೊದಲನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಥಾಮ್ಸನ್‌ ರಾಯಿಟರ್ಸ್ ತಿಳಿಸಿದೆ.

ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದೇ ಥಾಮ್ಸನ್‌ ರಾಯಿಟರ್ಸ್ ಫೌಂಡೇಷನ್‌ ನಡೆಸಿದ್ದ ಸಮೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ 4ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಮೂರು ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆಫ್ಘಾನಿಸ್ಥಾನ, ಡೆಮಾಕ್ರಟಿಕ್‌ ರಿಪಬ್ಲಿಕ್‌ ಆಫ್‌ ಕಾಂಗೋ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಗಳಿದ್ದವು. 5ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸೋಮಾಲಿಯಾ ರಾಷ್ಟ್ರವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ವರ್ಷದ ಥಾಮ್ಸನ್‌ ರಾಯಿಟರ್ಸ್ ಸಮೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳು ಅದಲು ಬದಲಾಗಿದೆ. ಭಾರತ ಮೊದಲನೇ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಆಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನ 2ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ. ಮೂರನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸಿರಿಯಾ, 4ರಲ್ಲಿ ಸೋಮಾಲಿಯಾ ಹಾಗೂ 5ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿವೆ.

ಥಾಮ್ಸನ್‌ ರಾಯಿಟರ್ಸ್‌ ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ, 2030ರ ಒಳಗೆ ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಿಂತು, ಸ್ವತಂತ್ರ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತಾಗಬೇಕು, ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ರಾಜಕೀಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯ ಹೊರತಾಗಿ ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ವಿಶ್ವಾದ್ಯಂತ 3ರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ. 75 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ 18 ವರ್ಷ ತುಂಬುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.

ಥಾಮ್ಸನ್‌ ರಾಯಿಟರ್ಸ್‌ ನಡೆಸಿರುವ ಸಮೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಟ್ಟು 548 ಮಂದಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು, ನೀತಿ ನಿರೂಪಕರು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು, ಸ್ವಯಂ ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವವರು, ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಹೀಗೆ ನಾನಾ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಕುರಿತು ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ತಜ್ಞರಿಂದ ಪಡೆದ ಮಾಹಿತಿ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ವರದಿಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಆರೋಗ್ಯ ತಾರತಮ್ಯ, ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ, ಸಾಂಸಕೃತಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು, ಮಾನವ ಕಳ್ಳ ಸಾಗಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕವಲ್ಲದ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲಾಗಿದೆ. ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿರುವ 193 ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಯಾವ ಐದು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಮೇಲಿನ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಶೋಷಣೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕೇಳಲಾಗಿದೆ. 548 ತಜ್ಞರು ನೀಡಿರುವ ಶ್ರೇಣಿಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಥಾಮ್ಸನ್‌ ರಾಯಿಟರ್ಸ್ ವರದಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದೆ.

ದೈಹಿಕ ಹಿಂಸೆ, ಮಾನವ ಕಳ್ಳಸಾಗಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತವೇ ಮುಂದಿದೆ ಎಂದು ಹೆಚ್ಚಿನ ತಜ್ಞರು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆರೋಗ್ಯ ವಲಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿಂತೆ ತಜ್ಞರು ನೀಡಿರುವ ಶ್ರೇಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ 5ನೇ ಸ್ಥಾನ ದೊರೆತಿದೆ. ಲಿಂಗ ತಾರತಮ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ 3ನೇ ಸ್ಥಾನ ದೊರೆತಿದೆ. ಕೌಟುಂಬಿಕ, ದೈಹಿಕ ಅಥವಾ ಮಾನಸಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಭಾರತ 3ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಮೊದಲನೇ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ.

ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಹೇಳುವುದೇನು?:

ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಹೇಳುವಂತೆ ಇತರೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿರುವ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಕಡಿಮೆ.

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ 43 ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ವರದಿ ಹೇಳುವಂತೆ, ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಭಾರತ 32ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ. 2010ರ ನಂತರ ನಡೆದ ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆ 15-49ರ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದು, ಇಡೀ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಟ ಒಂದು ಬಾರಿಯಾದರೂ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೆಷ್ಟು ಎಂದು ವರದಿ ಮಾಡಿತ್ತು.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯ; ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳ ನೆರಳಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವದ ಸತ್ಯ!

ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಆಯಾ ದೇಶದ ಸರಕಾರಗಳು ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ. ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆಗೆ ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆ ಹಣ ನೀಡುತ್ತದೆ. ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜತೆಗೆ ಸರಕಾರ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದೇಶದ ಆರೋಗ್ಯ, ಪೌಷ್ಠಿಕತೆ ಹಾಗೂ ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನ್ಯಾಷನಲ್‌ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಹೆಲ್ತ್‌ ಸರ್ವೇ(NFHS) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆ ನಡೆದದ್ದು 2015-16ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ. ಈ ವೇಳೆ ದೇಶದ 7 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ದೊರೆತ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ದೇಶದೊಳಗಿನ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ 43 ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಭಾರತ 21ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ.

ಈ ವರದಿ ಮತ್ತು ಥಾಮ್ಸನ್‌ ರಾಯಿಟರ್ಸ್‌ ವರದಿಯನ್ನು ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಥಾಮ್ಸನ್‌ ರಾಯಿಟರ್ಸ್ ಸಮೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ವಿವಿಧ ದೇಶಗಳ ತಜ್ಞರು ಭಾರತದ ಕುರಿತಾಗಿ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಮೂಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಭಾರತ ದೇಶ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ಅತೀ ಅಪಾಯಕಾರಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂಬ ರಾಯಿಟರ್ಸ್ ವರದಿಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಕೊಂಚ ಅನುಮಾನಿಸಿ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ರಾಯಿಟರ್ಸ್ ವರದಿ ಸತ್ಯವೆಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ‘ಜನವಾದಿ ಮಹಿಳಾ ಸಂಘಟನೆ’ಯ ಕೆ.ಎಸ್.ವಿಮಲ. ಇವರ ಪ್ರಕಾರ ಮಹಿಳೆಯರ ಘನತೆ, ಗೌರವ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳಿಗೆ ದಕ್ಕೆ ತರುವ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳೂ ಕೂಡ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯವೇ. ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ಲೈಂಗಿಕ, ದೈಹಿಕ, ಮಾನಸಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹೀಗೆ ವಿಭಾಗಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದು.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ಪ್ರಕಟಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡರೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಅಘೋಷಿತ ಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟಳೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಮಹಿಳೆಗೆ ತನ್ನಿಚ್ಚೆಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬದುಕಲು ಸಾದ್ಯವಾಗದೇ ಇರುವುದು, ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬರಲು ಸಮಯ ನಿಗದಿಪಡಿಸುವುದು, ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡಬೇಡ ಎಂದು ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ಸಹ ಮಾತನಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಮಹಿಳೆ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುವ ಕುಹಕ ನೋಟ ಕೂಡ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಈ ವಿಷಯಗಳು ಮಹಿಳೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕುಸಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ರಾಯಿಟರ್ಸ್ ಹೇಳಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಭಾರತ ತಲುಪಿದೆ. 4 ದಶಕಗಳ ಅವಧಿಯ ಮಹಿಳಾ ಚಳುವಳಿಯಲ್ಲಿನ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಕಂಡಿರುವಂತೆ ಎಷ್ಟೋ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸಿದರೆ ಮುಂದಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಭದ್ರತೆ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಎನ್‌ಸಿಆರ್‌ಬಿ ಹೇಳುವಂತೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ದಾಖಲಾಗುವ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 70 ದಾಟುತ್ತದೆ. ದಾಖಲಾಗುವ ಪ್ರಕರಣ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಇಷ್ಟಿದೆ ಎಂದಾದರೆ ಥಾಮ್ಸನ್‌ ರಾಯಿಟರ್ಸ್‌ನ ವರದಿ ಸುಳ್ಳು ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ 
- ಕೆ.ಎಸ್. ವಿಮಲಾ, ಜನವಾದಿ ಮಹಿಳಾ ಸಂಘಟನೆ

ಈ ಎರಡೂ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ನೋಡುವುದಾದರೆ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಬಹುಪಾಲು ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಡೆಸಿದವರು ಶೋಷಣೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಪರಿಚಿತರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಜತೆಗೆ ಗಂಡ ಅಥವಾ ಪೋಷಕರೂ ಕೂಡ.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಪರಾಧಗಳ ದಾಖಲಾತಿ ಬ್ಯೂರೋ(NCRB) ಮಾಹಿತಿ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಶೇ. 99ರಷ್ಟು ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ದಾಖಲಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಶೇ.85ರಷ್ಟು ಅತ್ಯಾಚಾರ ಪ್ರಕರಣಗಳು ವರದಿಯಾಗುದಿಲ್ಲ. ದಾಖಲಾಗುವ ಕೆಲವು ಪ್ರಕರಣಗಳ ಪೈಕಿ ಬಹುಪಾಲು ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಡೆಸಿದವರು ಮಹಿಳೆ ಹತ್ತಿರದವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ಎನ್‌ಎಫ್‌ಎಚ್‌ಎಸ್‌ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ ಇತ್ತಿಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ದಾಖಲಾತಿ ಪ್ರಮಾಣ ಕೊಂಚ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಏರಿಕೆ ಕಂಡಿದೆ. 2012ರ ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣದ ನಂತರದಿಂದ ಈ ಗ್ರಾಫ್‌ ಏರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯ; ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳ ನೆರಳಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವದ ಸತ್ಯ!

ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೂಡ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬುದ್ದಿ ಮತ್ತೆಗೆ ನಿಲುಕದ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ, ಹಲವಾರು ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸಿ ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ವರದಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಚಿಕ್ಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 600ರಿಂದ 700 ಜನ ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಿದ ಸಂವಾದ ಈ ವರದಿಗಳಷ್ಟೇ ಆಂತಕಕಾರಿ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

2017ರ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ತಾಲೂಕು ಕೇಂದ್ರ ದೊಡ್ಡಬಳ್ಳಾಪುರ ನಗರದ ಪದವಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅಭಿಯಾನವೊಂದು ನಡೆದಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಲೌಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ ದೂರು ಸಮಿತಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ, ‘ತಡೆ ನಡೆ’ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ಅಭಿಯಾನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಚಿಕ್ಕ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿತ್ತು.

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮಧ್ಯೆ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ನಾನಾ ರೀತಿಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಚಿಕ್ಕ ನಾಟಕವೊಂದನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಇಂತಹ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ಜರುಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವವರು ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದೀರಾ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೆ ದೊರೆತ ಫಲಿತಾಂಶ ಶೂನ್ಯ. ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಮುಂದಿನ ಹಂತವಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರ ಮುಂದೆ ನಾಲ್ಕು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಇಡಲಾಗಿತ್ತು.

  • ಎ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹಿಂಸೆ ನಡೆದಿದೆ, ಆದರೆ ಮರೆತುಹೋಗಿದೆ.
  • ಬಿ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ.
  • ಸಿ. ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.
  • ಡಿ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಈ ರೀತಿಯ ಹಿಂಸೆ ನಡೆದಿಲ್ಲ.

ಈ ನಾಲ್ಕು ಆಯ್ಕೆಗಳ ಪೈಕಿ ಶೇ.20ರಷ್ಟು ಜನ ಮೂರನೇ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೇವಲ ಶೇ.10ರಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಇದುವರೆಗೂ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ಶೇ.70ರಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ಮಂದಿ ನಡೆದಿರುವ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಮರೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯ; ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳ ನೆರಳಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವದ ಸತ್ಯ!

ಈ ಕುರಿತು ‘ಸಮಾಚಾರ’ದ ಜತೆ ಮಾತನಾಡಿದ ‘ತಡೆ-ನಡೆ’ ಅಭಿಯಾನದ ಆಯೋಜಕ ಚಿದಾನಂದ ಮೂರ್ತಿ, “ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರಿಂದ ದೊರೆತ ಈ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿವೆ. ಇದುವರೆಗೂ ದೌರ್ಜನ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದವರು ಕೇವಲ ಶೇ.10 ಜನರಷ್ಟೇ. ಗುಂಪಿನ ಮಧ್ಯೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದೌರ್ಜನ್ಯವಾಗಿ ಎಂದು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ, ದೌರ್ಜನ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು,” ಎಂದರು.

ಇವು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿರುವ ವಾಸ್ತವದ ಸತ್ಯಗಳು. ಇದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿಯ ಮೇಲೆ, ತಮ್ಮ ಅಕ್ಕನ ಮೇಲೆ, ಅಪ್ಪ ಮಗಳ ಮೇಲೆ, ಮಗ ತಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸುವ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಅಹಂಭಾವಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕೂಡ ಮಹಿಳಾ ದೌರ್ಜನ್ಯ ವ್ಯಾಪಿಯೊಳಗೆಯೇ ಬರುತ್ತವೆ.

ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಬಯಸುವ, ಮಹಿಳೆಯರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಪುರುಷರ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವಾದರೂ, ಅವುಗಳನ್ನು ಮೀರಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಹಿಳೆಯರ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವವರು ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಹುಳುಕನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಕು.